Rewind

En toen had ik dus toch ineens wel zwangerschapsdiabetes. Tja. En dat naar aanleiding van precies dezelfde bloedwaarden als die van anderhalve week geleden, toen de gynaecologe nog zei dat t niks was. Helaas, de verloskundige dacht er anders over, en zo konden we nogmaals naar de poli gynaecologie gaan vanmiddag, voor nogmaals precies dezelfde metingen (behalve die glucosetest en daar ben ik niet rouwig om). Kindje nogsteeds binnen de normale curves, maar de lichte afwijking in het bloed (die dus al bekend was!!) is nu ineens toch aanleiding om de zorg over te nemen. Kort gezegd: de verloskundige geeft nu alles over aan de gynaecoloog, en de bevalling gaat van poliklinisch naar klinisch. En bovendien moet ik naar de dietiste. Balen, zit ik helemaal niet op te wachten. Bloeddruk was ineens te hoog (onderduk 80, terwijl die normaal 70 is bij mij, bovendruk gewoon 120) maar zo raar vond ik dat niet. Net van de fiets, het is buiten 30 graden en ohja, wat was ik in een vrolijke bui (not). En ook nog licht spoor van eiwit in mijn urine. Jottem. Nee, zo had ik t toch niet helemaal gepland! Morgen dus weer terug komen voor de dietiste….

Nog maar wat vrolijks in deze post zetten dan? Ok.. Marije heeft zondag een supermooie buikshoot gemaakt van mij en Maarten. Ziehier wat resultaten daarvan.

 

Aftellen!

Zo, hoog tijd voor weer eens een blogje. Inmiddels zijn we in week 33 beland, en kan het echte aftellen gaan beginnen. Ik ben vorige week gestopt met werken, omdat ik erg veel last heb van pijn door de afgeknelde zenuw in mijn bekkenbodem. Helaas kan ik daardoor nu niet zo gek veel met mijn vrije tijd, want ik kan maar beperkt lopen en staan. Maar ach, verplichte rust kan soms ook goed zijn (wel saai).

De extra echo die we kregen in verband met de iets vergrootte nierbekken, had nog een vervelend staartje. De nierbekken waren weliswaar in orde, maar nu constateerde de “uiterst vriendelijke” meneer van fetura dat ons kindje veel te groot was. In niet mis te verstane woorden kreeg ik voor mijn voeten gegooid dat ik vast teveel suiker eet, dat mijn kind te groot zou zijn voor zelfs een kledingmaatje 56, en dat ik vast niet op een natuurlijke manier zou kunnen gaan bevallen. Vervolgens ging meneer bellen (maar vertelde er niet bij met wie) en zei tegen mijn eigen verloskundige (bleek later) dat mevrouw Romkes een FLINK FLINK FLINK FLINK FLINK (ja, ongeveer hier ergens wilde ik ‘m dus slaan) FLINK FLINK kind droeg. Dus.. doorverwijzing naar de gynaecoloog. Leuk is anders, maar wat moet, dat moet. Met een flink aangepraat schuldgevoel gaf ik thuis mijn kleine voorraadje chocolade dan maar weg aan mijn zus, en lette ik op wat ik at. Maar ergens geloofde ik er niks van. Omdat een groot kind vaak het gevolg is van zwangerschapsdiabetes, moest ik daarop worden getest. Een test die weinig lijkt voor te stellen, maar wat is dat een belachelijke test om een zwangere vrouw aan te onderwerpen! Stel je voor, je mag vanaf middernacht ervoor niks eten. Dan kom je om 8 uur ‘s ochtends met je lege maag aan bij het ziekenhuis. Je krijgt een vingerprik, en dan mag je 300 ml suikerwater opdrinken (urlgh). En dan moet je een uur zitten wachten. En dan nemen ze buisjes bloed af. En dan moet je NOG een uur wachten. En dan nemen ze weer bloed af. En dat dus ondertussen met een lege maag, want je mag nog steeds niet eten. Tja.. dus halverwege t eerste uur dreigde ik al flauw te vallen. Gek he? Dus werd ik apart op een kamer plat gelegd en goddank hield ik dat drankje binnen.. anders moest ik nog een keer. Ze waren daarna gelukkig zo lief om geen buisjes bloed af te nemen, maar slechts vingerprikjes. Scheelde toch weer een beetje.

‘S middags het verdict bij de Gynaecologe. Conclusie: geen diabetes. En surprise, suprise: het kind is dus helemaal niet zo groot als die fijne Fetura-meneer wel had gedacht! Een storm in een glas water dus. Erg vervelend om zo behandeld te worden… Maarten wil zelfs bij ”de volgende” niet meer naar Fetura, maarja.. ik geloof niet dat daar keuzes in zijn.

Maar dan nu nog wat leuke(re) dingen: Weer eens een buikfoto. En weer eens van een andere “hoek”:

En verder is het natuurlijk hoog tijd voor een impressie van de kinderkamer. Hij is bijna af, op de laatste details na, leuke versieringen etc, dingetjes voor aan de muur.. maar het voornaamste staat er allemaal

Wat vinden jullie ervan?

Cadeautje!! Ehhh nouja…

Vanavond lag er een briefje in de bus van TPG dat er een pakket voor me bij de buren was afgeleverd. Ik had alleen niks besteld dus geen idee wat t was…

Yep, het was het kraampakket….. Hmmm…. het voelde een beetje als je kerstpakket openen, maar al die witte pakken met verschillende verbandmiddelen, oei! Best een beetje scary! Gelukkig zaten er ook leuke dingetjes in, zoals een vrolijke leeuwenknuffel en een mooie opbergbox voor spulletjes die je in je commode kan zetten. Voor nu gaat die doos mooi even weer dicht en opgeborgen in de nog lege babykamer. Morgen gaan we naar Ikea, de meubeltjes ophalen. Met oma, die volgens mij nog nooit een Ikea van binnen heeft gezien….

Bezoekje aan de verloskundige gisteren liep ook weer prima. HB en ijzer keurig, bloeddruk nogsteeds voorbeeldig. Baby ligt heel erg diep in mijn bekken met het hoofdje, en dat verklaart volgens de VK ook wel goed de ischiasklachten die ik ervaar. Ik merk nu ook wel dat baby minder ruimte begint te krijgen daarbinnen. Maar we hebben nog 10 weken te gaan, dus we zien wel wat er komt!

Pasen en zo

Afgelopen weekeinde was het pasen. We hebben deze twee dagen gezellig doorgebracht in Putte, op de grens van Nederland en Belgie, bij André en Jane, de oom en tante van Maarten. Ook Judith, Sebastiaan, kleine Mats, en Erik waren van de partij. We hebben gebarbequed (jazeker, dikke truien aan en in de tuin!) en verder lekker bijgekletst en gewandeld met de honden. Ook daar was nieuw jong geweld aanwezig: Fellow had er namelijk een vriendje bij, puppy (mega) Toby. Maandagochtend kwamen er nog een neef van Maarten (en diens broer en zus natuurlijk) langs met hun twee zoontjes, en met die hele bende hebben we dan genoten van het paasontbijt. Maarten kreeg daarna vliegles van Mats, en de twee jongens (Dominique en Valentijn) vermaakten zich met het zoeken van verstopte paaseitjes. Al met al was het een heerlijk weekeinde!

Baby en ik groeien ook nog even verder: ik mag zeggen dat er inmiddels wel 5 kilo is bijgekomen! Ik heb vorige week eens een wat ”andere” buikfoto gemaakt. Gewaagd is ’ie wel, maar ik vind hem toch mooi

Vandaag is Naviva (kraamzorg) geweest voor de intake. Het was een heel prettig gesprek, en alle vragen werden goed beantwoord. We krijgen er door mijn indicate ivm ADD, 16 uur extra zorg bij. Dit komt neer op 2 extra dagen, maar die worden in de al bestaande 8 dagen ingevoegd. Dat betekent dus, dat we in plaats van 6, nu 8 uur per dag een kraamhulp in huis krijgen, en dat voor 8 dagen. Verassend vond ik nog, dat ze ook de klossen van t bed komen brengen! Toen ik uitlegde dat ons bed meerdere pootjes heeft, schreef ze zpnder blikken of blozen op, dat we 12 klossen moeten ontvangen! Helemaal fijn dus, iemand die met je meedenkt.  Volgende week mogen we weer naar de verloskundige, die gaat dan o.a. mijn bloedsuiker controleren. Alles standaard testjes hoor! Ben benieuwd hoe we weer door de keuring gaan komen!

Time flies…

De tijd vliegt, en soms wel sneller dan ik zou willen. We zitten alweer op 25 weken morgen! We zijn inmiddels druk bezig geweest in de kinderkamer (Joyce en ik) en daar is nog steeds een hoop te doen, maar het krijgt al een heel eigen sfeertje. We hebben gekozen voor groen, en dat straks in combinatie met kikkers. Op de foto zit er pas 1 laag groen op, dat zijn er inmiddels 2.  De andere muur blijft trouwens wit hoor!

Pukkie is nog steeds lekker actief in mijn buik, en laat soms zelfs zichtbaar weten dat ie er is. Mijn buik beweegt soms vanzelf, als ik lekker rustig zit of in bed lig. En ook papa kan daarvan meegenieten. Zus Joyce heeft ook al gevoeld dat er iets beweegt in mijn buik.  Ik bekeek de laatste foto van mezelf en vergeleek die met die van vandaag.. en ik schrok bijna van het verschil! Zo hard als baby groeit, groei ik zelf nog niet.. we zitten inmiddels op een (1!!) hele kilo aan bijgekomen gewicht in al die 6 maanden. Geen klachten daarover.. wat er niet aankomt, hoeft er ook niet af.

Het eerste wel wat vervelende zwangerschapskwaatje heeft zich ondertussen wel aangediend. Als ik langer dan 10 minuten sta, wordt mijn rechter bovenbeen ijskoud.. of nouja, niet echt, maar zo voelt het. Tegelijkertijd wordt een groot stuk huid aldaar, helemaal gevoelloos. Dit blijkt te worden veroorzaakt door een afgeknelde zenuw in mijn bekkenbodem, en is niet ernstig. Maar dus wel vervelend, vooral tijdens t werk. Oplossing volgens de verloskundige: Bevallen! maar nu nog even niet

De 20 weken echo

Ik weet het, het is wat laat, inmiddels zijn we al in de 21e week, maar natuurlijk hadden we afgelopen dinsdag de 20 weken echo. Een dag met uitersten, want vlak voordat wij weer eens een kijkje mochten nemen naar het “nieuwe leven”  dat groeit in mijn buik, hoorden we van het overlijden van de vader van goede vriendin Yvon. Mede hierdoor kwam het bloggen even in de wachtrij te staan. Gisteren was Gerard’s uitvaart, en uiteraard waren wij daarbij. Het was een mooie uitvaart, een moeilijke dag maar wel fijn dat we erbij konden zijn.

Maar nu dan dus de foto’s van de 20 weken echo.

Baby groeit goed, zit prima op schema en mijn baarmoeder komt inmiddels al boven mijn navel uit. Dat is zo af en toe ook goed te voelen, de schopjes en plopjes voel ik nu regelmatig ook op die hoogte. Wij hebben niet laten kijken of het een jongetje of meisje is. Iedereen kan dus stoppen met vragen; wij weten het echt niet!

Er is bij fetura een heel minieme vergroting van de nierbekken geconstateerd. De marge is klein, ze mogen 5 mm in doorsnede zijn op t moment van meten, maar waren resp. 5.1 en 5.2 mm. Dat zijn dus tienden van millimeters te groot. Hier hoeven wij ons geen zorgen om te maken, maar we moeten wel met 30 weken nog eens terugkomen bij fetura, om ze opnieuw te meten. Zijn ze dan nog te groot, dan zal de kinderarts na de geboorte het kindje onderzoeken en zonodig antibiotica toedienen. Dit is om te voorkomen dat er een urineweginfectie ontstaat, door urine die te lang achterblijft in de nierbekken. Dit alles brengt gelukkig geen grote risico’s met zich mee, en lost zich in de meeste gevallen vanzelf op.

Al met al gaat alles dus prima, en ik groei lekker verder… buikfoto’s zullen vast snel weer volgen!

Oei, ik groei!

De tijd vliegt, we zitten alweer op ruim 19 weken! Bijna op de helft.. het is moeilijk voor te stellen.  Baby beweegt er vrolijk op los daarbinnen, en inmiddels voel ik het steeds vaker, dat is wel een heel bijzondere gewaarwording.

Volgende week is het al tijd voor een grote mijlpaal in de zwangerschap, namelijk de 20-weken echo. Bij die echo kijken ze uitgebreid naar de groei en ontwikkeling van de baby. Ook kunnen ze dan vaak het geslacht van de baby zien. Maar wij gaan daar hoogstwaarschijnlijk niet (Maarten wil niet, don’t blame me)  naar vragen. De verassing blijft dus nog even! Ondertussen begin ik dan eindelijk een wat zichtbaardere buik te krijgen. Ik begon me al af te vragen waar die bleef! Onder mijn werkkleding zie je nog steeds niks, en dat met 19 weken… maar hier zijn we dan, de buik:

Wat er (helaas) ook meegroeit, zijn mijn borsten… als je t mij vraagt, waren die allang wel groot genoeg. Maar nee, ik heb al twee keer een cupmaat groter moeten kopen. En laat me je zeggen, die laatste tent die ik kocht was wel heel erg niet-sexy voor het geld dat ik ervoor moest neertellen. -Een beetje het Bridget Jones-dillema.. sexy onderbroek die niet lekker zit of “granny pants” die wel afkleden maar  ontzettend niet-sexy zijn.-

En ook nu, (ik ben nog in ontkenning) komen de dames weer in rare vormen uit de BH gezet ‘s avonds. Kom op nou! Cupmaat F!! Moet ik nou naar G?? Nouja dat dus…