De bevalling

Het heeft even geduurd, maar ik heb het verhaal van de bevalling opgeschreven.. voor mezelf, en voor iedereen die het interessant vindt.

Op dinsdag 12 Juni hadden wij een afspraak bij de gynaecoloog. Wij wisten dat deze afspraak wel eens kon gaan leiden tot een snelle geboorte van ons kindje. De vorige keer was immers al gezegd, dat als de groeicurves nog steeds ver werden overschreden, we snel ingeleid zouden worden. En ja, baby was nog steeds flink gegroeid, dus werd er met ons afgesproken dat we de volgende dag, woensdag de 13e, om 8 uur ’s ochtends, terug zouden komen. Ik zou dan worden opgenomen om ingeleid te worden door middel van een ballonkatheter.

 

We hebben niemand iets verteld. Traditiegetrouw gingen we dinsdagavond eten bij mijn ouders, en we hebben daar gezegd dat we de volgende week weer terug mochten komen. Niemand die iets vermoedde.. en dat vonden we wel zo prettig. Niemand heeft zich die woensdag of donderdag afgevraagd hoe ’t nou zou zijn, of ’t wel goed ging, of ’t er nou al was, etc. Relaxed voor ons, maar ook voor onze omgeving.

 

Woensdagochtend werd ik eerst aan een CTG gelegd, om eens te kijken hoe het ging met ons kleintje. Alles was in orde, en ook mijn bloeddruk en temperatuur was prima. De balloncatheter werd geplaatst. Dat voelt wel wat vervelend maar was niet extreem pijnlijk. Toen hij was geplaatst zag ik een enigszins wit snoetje van de arts-assistente tussen mijn knieën omhoog komen.. ze zat helemaal onder de bloedspetters. Van boven naar beneden, al haar kleding en zelfs op haar bril. Ook de vloer lag er onder. Hmm. Vermoedelijk hadden ze een bloedvaatje geraakt in de baarmoedermond, en dat was via de katheter gaan bloeden. Ze kwamen niet direct erg verontrust op ons over, maar mij werd wel op het hart gedrukt dat ik toch zoveel mogelijk in bed moest blijven, omdat dat bloeden toch niet helemaal normaal was. Ok, prima. Zo brachten wij een dag door op een zaaltje met twee andere bedden. Tegenover mij lag iemand, het andere bed werd pas later op de middag gevuld. De dag verliep goed, af en toe een CTG, en ik kreeg door die ballonkatheter toch wel enigszins last van pijnlijke voorweeën. Op zich waren die gelukkig goed te doen.

 

De volgende ochtend werden we al rond 7 uur verwacht om de ballonkatheter te verwijderen, zodat er gevoeld kon worden hoever de ontsluiting was gevorderd. Bij een goede vordering konden dan mijn vliezen worden gebroken, en dan zou alles in gang gezet worden. Ik was al vroeg wakker, en had ook gedoucht. Toen ik uit de douche kwam, was Maarten alweer gearriveerd (die had thuis geslapen) en mocht ik weer aan een CTG. Er werd een lichte verhoging geconstateerd en een iets hogere hartslag bij de baby. Ik vond dat niet raar, ik had immers net gedoucht. Tijdens het CTG werd ik niet lekker.. ik had nog niks gegeten dus ik vroeg Maarten om een mueslireep voor me te pakken. Dat hielp gelukkig wel. Toen was het tijd voor het toucher. En dat was wel even iets anders… ik ging door het plafond van de pijn… heel extreem! Toen de arts-assistent haar hand terugtrok, voelde ik een heleboel warm vocht naar buiten lopen. Ik vroeg of ze mijn vliezen had gebroken. Dat was niet het geval. Het was bloed. Veel bloed. Meer dan een halve liter. Dat was niet normaal. De gynaecoloog werd erbij geroepen en er werd ter plekke nog een echo gemaakt. Alles zag er nog altijd prima uit, maar het optelsommetje werd gemaakt.. verhoging, snelle hartslag bij de baby, veel bloedverlies, en de vraag of dat bloed naar een infectie rook. Ik zag t al aankomen.. er werd geopperd om een keizersnede te gaan doen.

 

En ik vond het prima. Er ging een knop om, en ik zei tegen ze, doe maar. Ik zei erbij, dat ik wist wat het alternatief was, en dat wilde ik niet. Als ik eigenwijs zou doorgaan, was de kans op een spoedkeizersnede heel hoog. En dat betekent, 100% onder zeil en de geboorte van je kind niet bewust meemaken. Meteen werd alles in gang gezet. Er werd gevraagd of er een plek vrij was op de O.K. en dat was er vrijwel direct. Op de kamer werd er nog een infuus gezet in mijn arm, en ik heb de camera nog ingesteld op veel licht zodat de foto’s niet overbelicht zouden raken. En toen kwamen ze me al halen!

 

Met bed en al gingen we richting OK. Maarten werd apart begeleid, bij de deuren moest hij even met iemand mee, en de anesthesist stelde zich ondertussen aan mij voor. Hij deed een operatiemutsje op mijn hoofd. Op de O.K. werd  ik van mijn bed op de operatietafel gelegd. Ik moest er rechtop op gaan zitten, met aan elke kant een been. Ik werd door een man of drie vastgehouden, moest voorover buigen, schouders werden omlaag gedrukt, ik kon geen kant op maar dat was geen naar gevoel. De ruggenprik werd gezet. Een prikje van niks! Mijn benen en billen werden warm en ik werd plat gelegd. Maarten kwam de kamer alweer binnen, en hij ging bij mijn hoofd zitten. En dan word je helemaal ingepakt. Armen opzij alsof je aan een kruis wordt genageld, beide op een soort bankje zodat die uit de weg liggen. Daarbovenop een soort luchtkussen waardoor er warme lucht wordt geblazen zodat je het niet koud krijgt. Het is op de operatiekamer best wel koud namelijk.  Een scherm wordt omhoog gezet zodat je allebei niets kan zien van de operatie. En dan gaan ze bezig.

 

Je voelt geen pijn. Maar je voelt wel dat ze van alles aan het doen zijn daar. Druk, geschud, getrek, het voelt erg vreemd.  Binnen 5 minuten was het ineens zover.. “daar is het” zei iemand.. hij verbeterde zichzelf en zei “daar is HIJ”! HIJ? Ja, een jongetje.. door mijn tranen heen zei ik zijn naam. Pelle! Iemand hield hem boven het scherm en ik zag voor de eerste keer mijn kind.. ons kind! Pelle Jern Wiltschut. Hij werd naar een tafeltje gebracht waar ik hem kon zien, en daar werd hij goed bekeken, slijm weggezogen, beetje schoongeveegd en Maarten mocht (symbolisch) de navelstreng doorknippen.

Hiervan kreeg ik niet zoveel mee, want ik kreeg enigszins last van pijn aan mijn middenrif. Die is natuurlijk niet verdoofd, aangezien je wel moet kunnen ademhalen. Ik dacht bij mezelf dat het wel leek of er handen tegenaan aan het graaien waren… en toen ik me realiseerde dat dat ook zo WAS, kwam de mueslireep weer terug omhoog. En liggend kotsen terwijl je geen buikspieren hebt om mee te kotsen, is best een rare gewaarwording. Dus toen Maarten Pelle bij mijn gezicht hield zei ik “ja, even wachten, eerst kotsen”… romantisch hè? Gelukkig was dat redelijk snel weer over, en beleefden wij samen onze eerste momenten als papa en mama van Pelle. Zo bijzonder!

 

Ik werd weer dichtgenaaid en Maarten ging met Pelle mee naar de neonatologie. Ik werd naar de verkoeverkamer gebracht. Ik schudde hevig en oncontroleerbaar, had het heel erg koud en ook pijn aan mijn middenrif. De anesthesist was heel aardig en hij legde het warme-lucht-kussen over me heen, stopte me in tot mijn kin en zette de blazer aan. Dat hielp. Tegen de pijn werd ik vervolgens goed high gespoten. Ik heb daar zo anderhalf uur liggen zweven, wel helder in het hoofd maar toch high as a kite. Niet vervelend. Net toen ik dacht, hoe zou het met mijn zoon en met Maarten gaan, werd ik opgehaald. Maarten stond al aan de andere kant van de deur met de eerste foto van Pelle. En op de neonatologie werd ik herenigd met onze fantastische zoon Pelle..

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “De bevalling

  1. Yvon

    een mooi verhaal wen! heb het aandachtig gelezen…. groetjes Yvon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s